Po co konkretne przykłady
Nie ma jednego testu ani badania mózgu, które samo potwierdzi ADHD. Wytyczne opisują diagnozę jako dokładną rozmowę o Twoim życiu, wspartą badaniami.
Brytyjskie wytyczne NICE mówią, że ADHD rozpoznaje się po pełnej ocenie. Należy do niej rozmowa o tym, jak radzisz sobie w różnych sferach życia, historia rozwoju od dzieciństwa i informacje od innych osób (NICE, 2018).
Dlatego specjalista pyta o konkretne sytuacje, dziś i w dzieciństwie. Dzięki przykładom łatwiej odpowiedzieć konkretnie, a nie „chyba trochę tak”.
Europejscy eksperci zwracają uwagę, że wielu dorosłych z ADHD żyje z trudnościami od dzieciństwa i nie widzi w pełni, jak wpływają one na ich relacje i życie. Dlatego cenne jest spojrzenie bliskiej osoby, zwykle rodzica albo partnera lub partnerki (Kooij i in., 2019).
Zapisuj też to, co idzie dobrze. Na omówieniu wyników rozmawiamy także o mocnych stronach i o tym, co może pomóc dalej.
Zbierz notatki krok po kroku
Narzędzie prowadzi przez 7 obszarów życia. W każdym są dwie części: wtedy, czyli dzieciństwo, i teraz.
Wszystkie podpowiedzi
Szkoła i nauka
Wtedy, w dzieciństwie: Jak wyglądały lekcje i odrabianie zadań? Co szło łatwo, a co wymagało dużo wysiłku albo pomocy dorosłych? Co mówili o Tobie nauczyciele? Co pisali w uwagach albo na świadectwach?
Teraz: Jak uczysz się dziś czegoś nowego: na studiach, na kursie albo w pracy? Co Ci w tym pomaga, a co przeszkadza?
Praca i obowiązki
Wtedy, w dzieciństwie: Jakie stałe obowiązki pamiętasz z dzieciństwa, na przykład w domu albo na zajęciach dodatkowych? Jak z nimi było? Za co Cię chwalono, a o co najczęściej Cię proszono?
Teraz: Jak wygląda zwykły dzień w pracy? Które zadania idą Ci sprawnie, a które kosztują więcej sił? Jakie uwagi albo pochwały słyszysz w pracy najczęściej?
Jeśli teraz nie pracujesz, pomyśl o studiach albo o tym, czym zajmujesz się na co dzień.
Relacje
Wtedy, w dzieciństwie: Jak układały się przyjaźnie i kontakty z rówieśnikami albo z rodzeństwem? Jak opisywali Cię wtedy dorośli?
Teraz: Co w relacjach z bliskimi, przyjaciółmi albo w pracy wraca jako powód nieporozumień? Co bliskie osoby w Tobie cenią?
Codzienne sprawy
Wtedy, w dzieciństwie: Jak wyglądały zwykłe poranki przed szkołą i porządek w Twoich rzeczach? W czym dorośli musieli Ci pomagać albo przypominać?
Teraz: Jak radzisz sobie z domem, zakupami i sprawami do załatwienia, na przykład w urzędzie albo u lekarza? Co działa u Ciebie najlepiej: listy, przypomnienia, pomoc innych osób?
Czas i pieniądze
Wtedy, w dzieciństwie: Jak było z punktualnością i planowaniem, na przykład z wyjściem do szkoły albo z oddawaniem prac na czas? Co działo się z Twoim kieszonkowym albo oszczędnościami?
Teraz: Jak radzisz sobie z terminami, punktualnością i planowaniem dnia? Jak wygląda planowanie wydatków i płacenie rachunków?
Emocje
Wtedy, w dzieciństwie: Jakie emocje najczęściej pamiętasz z tamtych lat? Jak wyglądały chwile złości, nudy albo rozczarowania? Co pomagało Ci się uspokoić?
Teraz: Co dzieje się z Tobą, gdy coś idzie nie po Twojej myśli? Ile czasu zajmuje Ci powrót do równowagi? Czy zdarza Ci się czuć niepokój albo przeciążenie? W jakich sytuacjach?
Ten krok możesz pominąć. Jeśli jest Ci teraz bardzo ciężko, zobacz, gdzie szukać pomocy od razu.
Odpoczynek i wolny czas
Wtedy, w dzieciństwie: Jak wyglądał Twój wolny czas? Przy czym czas mijał Ci najszybciej? Jak wyglądały wieczory i zasypianie?
Teraz: Jak wygląda Twój odpoczynek? Co naprawdę Cię regeneruje? Jak śpisz i jak zaczynasz dzień?
Kto może coś powiedzieć?
O Twoim dzieciństwie: Pomyśl o rodzicach, starszym rodzeństwie, dziadkach albo innych bliskich, którzy znali Cię jako dziecko. Możesz ich zapytać: „Jak mnie pamiętasz ze szkoły? Co było dla mnie łatwe, a co trudne?”
O Twoim życiu teraz: Kto widzi Cię na co dzień? Na przykład partner lub partnerka, przyjaciółka, przyjaciel albo osoba, z którą mieszkasz. Możesz zapytać: „Co u mnie zauważasz, czego mogę nie widzieć?”
Nie ma kogo zapytać? Zdarza się. Powiedz o tym na wywiadzie. Pomóc mogą też świadectwa i opinie ze szkoły.
Co zabierzesz i o co zapytasz?
Na wizytę: Co sprawiło, że myślisz o diagnozie właśnie teraz? O co chcesz zapytać?
Te pytania możesz wydrukować albo przepisać na kartkę i uzupełnić w domu.
Co zabrać na wizytę
- Notatki z tego narzędzia. Wydruk albo tekst w telefonie.
- Świadectwa szkolne. Dziś w klasach I–III szkoły podstawowej oceny na koniec roku, także z zachowania, są opisowe (ustawa o systemie oświaty, art. 44i). Jeśli Twoje świadectwa mają taki opis, weź je ze sobą.
- Zeszyty, dzienniczki i uwagi nauczycieli, jeśli zachowały się w domu.
- Opinie z poradni psychologiczno-pedagogicznej albo od psychologa szkolnego.
- Jeśli masz wcześniejsze opinie albo dokumentację z leczenia, weź je ze sobą.
Zapytaj bliską osobę, jak pamięta Cię z dzieciństwa.
Twórcy wywiadu DIVA-5 zalecają, żeby Twoje odpowiedzi uzupełniła osoba, która znała Cię w dzieciństwie, zwykle rodzic albo ktoś bliski z rodziny. Jak to zorganizować, ustalicie przed wywiadem.
Gdy nie ma kogo zapytać, pomóc mogą świadectwa albo inne dokumenty ze szkoły (Kooij i in., 2019). Brak dokumentów nie zamyka drogi do diagnozy. Powiedz o tym na wywiadzie.
Nie szukaj niczego na siłę. Na bezpłatną rozmowę nie musisz niczego przygotowywać.
Jak wygląda diagnoza w MentalCare
- Bezpłatna rozmowa. 15 minut przez telefon lub Google Meet. Pytasz o etapy, koszt i organizację. To jeszcze nie diagnoza.
- Wywiad kliniczny. Szczegółowa rozmowa o tym, jak funkcjonujesz dziś i jak było wcześniej, także w dzieciństwie.
- Badania. Jednym z narzędzi jest wywiad DIVA-5. Pozostałe testy psycholog dobiera do Twojej sytuacji.
- Opinia i omówienie. Dostajesz pisemną opinię psychologiczną. Na spotkaniu omówieniowym poznajesz wnioski i możliwe dalsze kroki.
Cały proces kosztuje 1260 zł. Cena obejmuje pisemną opinię psychologiczną.
Diagnoza odbywa się w gabinecie w Warszawie albo online. Nie potrzebujesz skierowania. O płatność odroczoną i jej warunki zapytaj podczas bezpłatnej rozmowy.
Diagnozę prowadzą psycholodzy diagności z zespołu MentalCare. Na diagnozę zgłaszasz się przez formularz albo w bezpłatnej rozmowie. Potem dobieramy osobę, która ją poprowadzi.
Notatki z tego narzędzia zabierz na wywiad. Nie wpisuj ich do formularza zgłoszenia: o trudnościach porozmawiamy na wywiadzie.
Szczegóły znajdziesz na stronie Diagnoza ADHD u dorosłych. O wywiadzie DIVA-5 przeczytasz w artykule DIVA-5: jak wygląda wywiad i ile kosztuje diagnoza ADHD.
Czego diagnoza nie robi
- Wynik nie jest przesądzony Proces może potwierdzić podejrzenie ADHD, ale może go również nie potwierdzić. To też ważna informacja. Na omówieniu dowiesz się, co może stać za Twoimi trudnościami.
- Leki to decyzja lekarza Psycholog nie wystawia recept. Pisemna opinia może być materiałem do konsultacji psychiatrycznej.
- Nie ocenia silnej woli Diagnoza nie sprawdza, czy się starasz. Szuka odpowiedzi, skąd biorą się trudności i co może pomóc.
- Po diagnozie Omawiamy, co może Ci pomóc: konsultacje, psychoedukację albo psychoterapię.
Kiedy porozmawiać szybciej
Nie musisz czekać, aż notatki będą gotowe. Nie ma progu, od którego wolno przyjść.
Takie trudności mogą mieć różne źródła: ADHD, ale też przeciążenie, lęk albo obniżony nastrój. Diagnoza pomaga to rozróżnić.
Jeśli od dłuższego czasu dokucza Ci obniżony nastrój, niepokój albo wyczerpanie, porozmawiaj ze specjalistą wcześniej, niezależnie od diagnozy ADHD. Możesz też wypełnić nasz test na depresję i lęk.
W 15 minut pomożemy dobrać specjalistę i formę wsparcia. Bez zobowiązań i bez przygotowania.
Jeśli jest Ci teraz bardzo ciężko, nie czekaj na diagnozę. Numery, pod którymi ktoś wysłucha Cię od razu, znajdziesz niżej.
Gdy jest Ci bardzo ciężko
Jeśli emocje są tak silne, że trudno je unieść, albo pojawiają się myśli o zrobieniu sobie krzywdy, nie musisz zostawać z tym w pojedynkę.
- 116 123
Kryzysowy Telefon Zaufania Dla dorosłych. Całą dobę, bezpłatnie. Można też napisać przez 116sos.pl.
- 800 70 2222
Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym Całą dobę, bezpłatnie. Działa też czat.
Masz mniej niż 18 lat? 116 111 · Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży, całą dobę. Możesz też powiedzieć o tym osobie, której ufasz.
Więcej miejsc, gdzie można dostać pomoc
Jeśli Ty albo ktoś obok jest w bezpośrednim niebezpieczeństwie, dzwoń pod 112. Możesz też bez skierowania zgłosić się na izbę przyjęć najbliższego szpitala psychiatrycznego.
Jeśli jesteś za granicą, zadzwoń pod lokalny numer alarmowy kraju, w którym jesteś. W krajach Unii Europejskiej to 112.
Więcej miejsc, gdzie można dostać pomoc, znajdziesz na stronie Pomoc kryzysowa.
Numery sprawdziliśmy 10.11.2026.
Pytania o przygotowanie
Czy to test ADHD?
Nie. Narzędzie niczego nie liczy ani nie ocenia, tylko pomaga zebrać przykłady na wywiad. Diagnozę stawia specjalista po wywiadzie i badaniach.
Czy muszę wypełnić wszystkie kroki?
Nie. Każdy krok możesz pominąć. Kilka przykładów to już dobry początek.
Czy ktoś zobaczy moje notatki?
Nie. Wpisy zostają tylko na tym ekranie i nie wysyłamy ich nigdzie, także do statystyk. Znikają, gdy zamkniesz stronę albo zaczniesz od nowa.
Co, jeśli mało pamiętam z dzieciństwa?
Nie musisz pamiętać wszystkiego. Zapytaj bliską osobę albo poszukaj świadectw i zeszytów. Jeśli nic z tego nie wyjdzie, powiedz o tym na wywiadzie.
Czy to narzędzie jest dla nastolatków?
Nie. Narzędzie i nasza ścieżka diagnozy są dla dorosłych. Jeśli chodzi o nastolatka, zadzwoń albo napisz. Powiemy, jakie są możliwości.
Źródła 4 pozycje, na których opiera się artykuł
- 1
National Institute for Health and Care Excellence (2018, aktualizacja 2019). Attention deficit hyperactivity disorder: diagnosis and management (NG87), zalecenia 1.3.1–1.3.3. nice.org.uk, nowa karta
- 2
Kooij, J. J. S., Bijlenga, D., Salerno, L. i in. (2019). Updated European Consensus Statement on diagnosis and treatment of adult ADHD. European Psychiatry, 56, 14–34. doi.org, nowa karta
- 3
DIVA Foundation. About DIVA-5. divacenter.eu, nowa karta
- 4
Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, art. 44i ust. 1 (tekst jednolity Dz.U. 2025 poz. 881). isap.sejm.gov.pl, nowa karta

Marcin Goluch
Psycholog, dyplomowany psychoterapeuta · Pracuję z dorosłymi, młodzieżą i parami.
„Skupiam się na relacji terapeutycznej, pracy z emocjami i przywracaniu wpływu na własne życie.”












