Jedzenie i obraz ciała. Bez wstydu i oceniania.

Jak to może wyglądać

Gdy jedzenie zajmuje za dużo miejsca.

Jedzenie łączy się z emocjami, ciałem i relacjami. Czasem pomaga przetrwać stres, czasem staje się sposobem na kontrolę, gdy reszta życia wymyka się z rąk. Kiedy myśli o jedzeniu, wadze i wyglądzie zajmują większość dnia, warto poszukać pomocy.

Zaburzenia odżywiania, takie jak anoreksja, bulimia czy napadowe objadanie się, to problemy zdrowotne, a nie brak silnej woli. Mogą dotyczyć osób w każdym wieku i o każdej masie ciała.

Co możesz u siebie zauważać.

Myśli o jedzeniu i wadze

Liczenie kalorii, ważenie się i planowanie, co zjesz, a czego nie, zajmują dużo czasu.

Objadanie się

Jedzenie dużej ilości w krótkim czasie, z poczuciem utraty kontroli, często w ukryciu.

Restrykcje i kompensacja

Głodzenie się, wymioty, środki przeczyszczające albo bardzo intensywne ćwiczenia po jedzeniu.

Obraz ciała

Ciągłe porównywanie się, unikanie lustra, zdjęć albo sytuacji, w których widać ciało.

Na trudniejsze chwile

Co możesz zrobić już teraz.

1. 01 Ćwiczenie krok po kroku

   Stałe pory posiłków

   Regularny rytm dnia zamiast głodzenia się i nadrabiania.

   1. Zaplanuj trzy posiłki i dwie albo trzy przekąski w ciągu dnia.
   2. Staraj się, żeby przerwy między nimi nie były dłuższe niż 3–4 godziny.
   3. Po trudniejszym posiłku wróć do planu, bez głodzenia się i bez „nadrabiania”.
2. 02 Na co dzień

   Notatki: jedzenie i emocje

   Przez tydzień zapisuj, co i kiedy jesz, gdzie jesteś i co wtedy czujesz. Nie licz kalorii. Chodzi o zauważenie, kiedy jedzenie pomaga Ci radzić sobie z emocjami.

To sposoby na trudniejsze chwile. Nie zastępują psychoterapii ani leczenia. Jeśli szybko tracisz na wadze, wymiotujesz, mdlejesz albo czujesz się bardzo słabo, skontaktuj się z lekarzem. W nagłej sytuacji dzwoń pod 112.

Psychoterapia

Jak pomaga psychoterapia.

Na spotkaniach przyglądacie się temu, co podtrzymuje trudności z jedzeniem: emocjom, myślom o ciele i sytuacjom, które je nasilają. Krok po kroku wracasz do regularnego jedzenia i łagodniejszego patrzenia na siebie.

Brytyjskie wytyczne NICE wskazują psychoterapię jako podstawę leczenia zaburzeń odżywiania: najczęściej terapię poznawczo-behawioralną, a u dzieci i nastolatków z anoreksją terapię rodzinną. Metaanaliza badań potwierdziła skuteczność terapii poznawczo-behawioralnej przy bulimii i napadowym objadaniu się.

Przy zaburzeniach odżywiania ważna jest też opieka lekarza, który sprawdzi, jak czuje się Twoje ciało.

Nurty, w których się z tym pracuje

• Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) 12 osób
• Terapia systemowa 2 osoby
• Terapia psychodynamiczna 12 osób
• Terapia skoncentrowana na rozwiązaniach (TSR) 2 osoby

Wszystkie nurty psychoterapii

Do przeczytania

Więcej na ten temat.

• Koło emocji: jak nazwać to, co czujesz
• Konsultacja psychodietetyczna: dla kogo i ile kosztuje

Podobne trudności

• Stres i wypalenie zawodowe Wyczerpanie, dystans do pracy, przeciążenie.
• Niska samoocena Wewnętrzny krytyk, porównywanie się, brak pewności.
• Kryzys życiowy i zmiana Rozstanie, zmiana pracy, choroba, pytania o sens.
• ADHD i spektrum autyzmu u dorosłych Organizacja, przeciążenie, emocje i relacje.
• Wsparcie osób LGBTQ+ Coming out, rodzina, związek, tożsamość płciowa.
• Neuroróżnorodność u dorosłych Późna diagnoza, maskowanie, przeciążenie, wypalenie.

Inne trudności

• Lęk i ataki paniki
• Depresja i obniżony nastrój
• Kryzys w związku
• Samotność i trudności w relacjach
• Trauma i doświadczenie przemocy
• Żałoba i strata
• Dorastanie w trudnym domu (DDA, DDD)
• Trudne emocje i złość
• Objawy z ciała i psychosomatyka
• Konflikty w rodzinie
• Rozstanie i rozwód
• Uzależnienie i współuzależnienie
• Zaburzenia osobowości
• Stawianie granic

Z czym możesz przyjść: wszystkie tematy

Pytania

Pytania o jedzenie i obraz ciała.

Czy muszę mieć niską wagę, żeby szukać pomocy?

Nie. Zaburzenia odżywiania mogą dotyczyć osób o każdej masie ciała. Brytyjskie wytyczne NICE mówią wprost, że ani samo BMI, ani czas trwania trudności nie powinny decydować o tym, czy ktoś dostanie pomoc.

Czy jedzenie emocjonalne to już zaburzenie?

Nie zawsze. Wiele osób czasem je, żeby się pocieszyć albo uspokoić. Warto porozmawiać, gdy zdarza się to często, wiąże się z utratą kontroli albo poczuciem winy i wpływa na Twoje samopoczucie.

Czy potrzebuję też lekarza?

Tak, zwłaszcza przy szybkiej utracie wagi, wymiotach, omdleniach albo zatrzymaniu miesiączki. Lekarz sprawdzi, jak czuje się Twoje ciało. Psychoterapia i opieka medyczna się uzupełniają.

Bliska osoba ma problem z jedzeniem. Co mogę zrobić?

Powiedz spokojnie, że się martwisz, bez komentarzy o wyglądzie i wadze. Możesz zaproponować, że razem umówicie bezpłatną rozmowę. U dzieci i nastolatków ważną częścią leczenia jest zwykle rodzina.